Grote foto met reizigers

Inloggen Registreren

Log in op je profiel

Gebruikersnaam *
Wachtwoord *
Herinner mij

Maak een profiel aan

Velden met een ster (*) zijn verplicht.
Naam *
Gebruikersnaam *
Wachtwoord *
Bevestig wachtwoord *
Email *
Bevestig email *
Hoeveel is 20 + 15?

Navigatie


In memoriam Jan Hageman

Afgelopen week bereikte ons het bericht van het overlijden van Jan Hageman, jan hageman kleineen markante voorvechter van goed openbaar vervoer in Amsterdam. Vandaag wordt hij in Driehuis begraven. Onderstaand In Memoriam is geschreven door André Mulder, oud-voorzitter van Rover.

Het was vermoedelijk in de zomer van 1971 dat mijn vader mij vertelde wat hij op de tramhalte tegenover het Haarlemmermeerstation in Amsterdam had meegemaakt. Een kleine, keurig geklede man kwam op hem af en vroeg of hij een folder mocht overhandigen. Nadat mijn vader ja had gezegd, maakte de man zijn aktentas open, pakte er één folder uit, overhandigde die aan mijn vader, deed zijn tas weer dicht en liep naar de volgende wachtende reiziger, waar dit alles zich herhaalde. Hoewel ik hem toen pas een paar keer had ontmoet, wist ik: dit moet Jan Hageman zijn. Hij voerde actie tegen het rechttrekken van tramlijn 1, waarvoor enkele haltes moesten wijken (ja, ook toen al!).

Jan heeft vrijwel zijn hele leven gestreden voor een beter openbaar vervoer. De reizigers mochten van zijn acties echter niet het slachtoffer worden, zelfs niet tijdelijk. Jan zou nooit een tram tegenhouden of de mensen op de halte tegen hun zin een folder in hun handen drukken. Ik denk ook niet dat Jan zichzelf als actievoerder zag. En eigenlijk was dat ook niet de rol die hem het beste afging. Jan was vooral een echte deskundige, ‘echt’ in vergelijking tot gemeenteraadsleden en ambtenaren, waarvan hijzelf binnenskamers wel eens zei dat ze er geen verstand van hadden of, erger nog, bezig waren met gekonkel. ‘Gekonkel’ was een echt Jan Hagemanwoord: netjes, maar duidelijk.

Jan heeft deel uitgemaakt van de WOVAA (de voorloper van Rover-Amsterdam) en was jarenlang het gezicht van de Rover-afdeling in zijn toenmalige woonplaats Hilversum. Maar Jan heeft zijn strijd voor een beter openbaar vervoer in de eerste plaats gestreden binnen het door hem 45 jaar geleden opgerichte Stadsvervoerbelang. Al die tijd is hij actief gebleven binnen Stadsvervoerbelang, waarvoor hij ook in de Amsterdamse Reizigersadviesraad heeft gezeten. Het laatste jaar niet meer en ook op andere fronten moest hij het, vanwege zijn verslechterende gezondheid, steeds kalmer aan gaan doen.

Dat zal hem lastig zijn gevallen: kalm aan doen was niet bepaald het motto van Jan. Sommige dagen was hij op pad van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat en als hij na een uitgelopen vergadering de laatste trein naar Hilversum niet meer kon halen, bracht hij de kleine uurtjes door in de Amsterdamse nachtbus. Na een nacht vrijwel zonder slaap, pakte hij vroeg in de morgen de draad weer op.

In mijn tijd als voorzitter van Rover hebben we, op voorspraak van Jan, een bezwaarschrift ingediend tegen de verbouwing van station Hilversum, iets wat NS ons erg kwalijk nam. Het kwam erop neer dat het aantal sporen en perrons in de nieuwe situatie onvoldoende zouden zijn. De bezwaarprocedure hebben we verloren, maar binnen enkele jaren constateerden NS en ProRail dat het stationsemplacement veel te krap bemeten was. Jan had gelijk, zoals eigenlijk altijd.

Een enkele keer, ik geef het eerlijk toe, was ik niet zo blij als Jan mij belde. Bijvoorbeeld als ik net mijn warme eten had opgeschept, of naar een film op tv aan het kijken was. Natuurlijk kon ik zeggen dat ik iets anders te doen had, en dan maakte Jan, netjes als hij was, zijn excuses en hing op. Maar ja, het was vaak wel interessant en belangrijk wat hij te melden had, dus meestal koos ik er maar voor om mijn eten koud te laten worden en de afloop van de film te missen. Want Jan wist ongelofelijk veel, waardoor het hem soms moeite kostte zich tot de hoofdlijnen te beperken. Af en toe uitte hij zich wat pessimistisch, over de toekomst van het Amsterdamse openbaar vervoer en over zijn gezondheid (altijd in die volgorde), maar dankzij zijn geweldige geheugen en een fijn oog voor detail kon hij ook smakelijke anekdotes vertellen.

Jan was niet soms maar altijd bezig met de belangen van andere mensen, de dagelijkse gebruikers van het openbaar vervoer, en dit maakt hem misschien wel tot de meest bevlogen mens die ik ooit heb gekend. Al zou hij zichzelf in het woord ‘bevlogen’ waarschijnlijk niet herkend hebben. Daar was hij veel te nuchter en te bescheiden voor.

Jan bedankt, en rust in vrede!

 

© Reizigersvereniging Rover | Colofon website
Ontwerp en techniek door AlexIT