Skip to main content
Column

De stiltecoupé

Door Willem Stegeman

 

De stiltecoupé is een briljante uitvinding. Er zijn reizigers die ongestoord willen werken in de trein. Er zijn reizigers die in alle rust een boek, of de krant, willen lezen. Een uitvinding waar je stil van wordt.

Is het dan ook altijd stil in de stiltecoupé? Nee. Dat is voor mij dé reden om als het kan de stiltecoupé te mijden.

Zo waren er eens twee oudere dames met een Achterhoeks accent die zich hardop afvroegen wat dat toch betekende, "stilte".

Dat vroegen ze zich niet af in één of twee zinnetjes. Ze kakelden er vrolijk op los. "Zou dat betekenen dat je hier stil moet zijn?¨

¨Ja dat zou best wel kunnen, want er zijn vast mensen die het vervelend vinden dat mensen uitgebreid gaan zitten praten, of met hun mobieltje aan een stuk zitten te bellen, want ze kunnen tegenwoordig niet meer zonder mobiel".

Of zaterdagmiddag, de Schiphollijn. Limburgers die van hun vakantie in Peru terugkeerden. Het echtpaar ging tegenover een ander pas teruggekeerd echtpaar zitten en de lui gingen helemaal los. Het andere echtpaar kwam van Madeira. Hoe ik dat weet? Ze kletsten aan één stuk door over hun vakantie. Eerst werden de klimaatverschillen tussen het Zuid-Amerikaanse land en het Portugese eiland uitgebreid doorgenomen, om vervolgens de cultuurverschillen nog uitgebreider met elkaar te vergelijken. Daarbij werd ook Nederland betrokken.

¨Nederlanders zijn veel directer, soms op het onbeschofte af¨.

¨Het fatsoen is tegenwoordig in Nederland ver te zoeken. Nee dan Peru, daar zegt men niet wat men denkt.¨ Dat zou vooral makkelijk zijn in en stiltecoupé dacht ik nog, als men niet zegt wat men denkt en gewoon zijn of haar mond houdt.

Er waren andere reizigers die voorzichtig en bescheiden een sissend geluid maakten. Maar vooral het Limburgse echtpaar bleef vrolijk doorkletsen. Er waren mensen die zich zichtbaar ergerden. Er waren er die een koptelefoon opzetten, waaronder ik. Het meest recente album van Rammstein. Prachtig en snoeihard, maar het Limburgse gepraat werd daarmee niet overstemd. Waarom ik er niets van zei? Ten eerste de angst om hen in verlegenheid te brengen en ten tweede de aanname dat ik er niet tussen zou kunnen komen.

Uiteindelijk sloeg bij ons, de gezamenlijke ergernis schiep een band, de ergernis om in een soort hilariteit over zoveel gekakel in de Stiltecoupé.

Dit soort taferelen in de stiltecoupé leiden zo af, dat ik er voortaan voor kies om niet in de stiltecoupé, maar in de gewone coupé plaats te nemen. Dat is zo veel beter voor je gemoedsrust.