De meeste mensen kennen Freek als man in pak. ‘Casual Friday’ leek bij Rover zelden op hem van toepassing. Professioneel, strak, altijd voorbereid. Maar er is één uitzondering: als Vitesse speelt. De man achter de directeur is een bevlogen fan en mist zelden een wedstrijd. “Ik heb soms een Vitesse-sjaaltje in mijn laptoptas zitten om direct vanuit werk door te kunnen naar het stadion,” bekent hij. Soms gaat zelfs het colbert uit voor een voetbalshirt. “Ik houd van voetbal, maar ik speel geen spelletjes,” zegt hij stellig over zijn werkwijze. Het typeert hem ook in zijn functie als directeur: zakelijk, direct, maar altijd tijd voor een lolletje. Bijna altijd tenminste. Dit seizoen miste hij één wedstrijd. “Ik moest dineren voor het werk,” zegt hij. Ook dat hoort erbij: scherpe prioriteiten stellen, ook als ze soms een beetje pijn doen.
Corona
Toen Freek in 2018 aantrad, kwam hij binnen in een roerige fase. Rover zat midden in een reorganisatie en stapte over van een voorzittersmodel naar een directiemodel. Sleutelfiguren vertrokken en de organisatie moest zichzelf opnieuw uitvinden. “We móésten wel anders organiseren,” blikt hij terug. Er was ruimte om de blik naar binnen te richten, want met het openbaar vervoer ging het destijds ‘idioot goed’. “Het was groei, groei, groei dat de klok slaat. Tot corona alles stillegde. De reiziger bleef weg. De omstandigheden veranderden compleet, maar het ministerie is niet meeveranderd. Er wordt niet meegedacht binnen de nieuwe omstandigheden.”
Die frustratie klinkt door. “Bezuinigingen lijken het enige waar geen probleem mee is. In Den Haag staat het OV vaak onderaan de prioriteitenlijst. De reiziger staat ook niet op een hoge plek. Kijk naar de onderhandelingen over het hoofdrailnet tussen NS en het ministerie: veel wensen van NS worden ingewilligd, maar voor de reiziger had er veel meer uitgesleept kunnen worden.”
