Mobiliteitsarmoede
is een gebrek aan vervoermiddelen en toegang tot het openbaar vervoer om basisvoorzieningen te kunnen bereiken zoals werk, school, ziekenhuis, sportaccommodatie of winkel binnen een acceptabele tijdsduur. Een tweede vorm van mobiliteitsarmoede is de betaalbaarheid van het vervoer, dit speelt vooral bij huishoudens in armoede.
Mensen in vervoersarmoede dreigen geïsoleerd te raken. Wat een oplossing voor de ene groep is, is dat niet noodzakelijk voor de andere. Denk concreet aan mensen die nooit leerden fietsen, die minder mobiel zijn door hun leeftijd of een beperking. Ook een slechte kennis van de verschillende vervoersmogelijkheden werkt dit probleem in de hand.